بریم دواخوری 

 

 

خوانش آرش اله گردی

 

كيخسرو عزيز
من فكر میكردم با انتشار الكترونيكی كتاب عصبانيت (كه خيلی با خودم كلنجار رفتم تا چاپ كنم!) پرونده ی شعر را بسته ام ( دهن يكی از دوستانم را هم سرويس كرده بود اين كتاب!!) اما با ديدن اين شاهكار ادبی و بی ادبی و بر خلاف اظهارات تازه ی"علی سوسولی قلعه" شما را يك فيلسوف/شاعر میدانم كه از طرفی از آراء پيچيده ی دريدا سود می برد و از طرف ديگر "خود مركز گريز"فوكو را در ميدان پهن دامنه ی بورديو می نشاند. با اين دامن پهن شما دامن هر چه هولدرين/هايدگر را كشيده ايد پايين و من دارم وسوسه میشوم كه اين شعر مينياتوری زيبا را از شما بخرم و بر ديوار توالت خانه ام آويزان كنم. (چون توی هال جا نيست. همه اش عكس داريوش و الويس پريسلی و شاملو با سيگار و آيدا با كرست است). اين شاهكار مينياتوري/شعری را چند می فروشيد به من؟ گران نباشد كه "عصبانيت" ام بر می انگيزد و مثل اون رفيق دهن سرويسم دهنتون سرويس ميشه

 

 خوانش سوده سگين عاج

 

اينجا هوا باراني ست. اينجا باران هوايي مي شود از خانه بزند بيرون به هواي شعري كه تو امروز به من بخشيدي. واقعا شكه شده ام و نمي دانم چه بگويم. من، دختري تنها، در آستانه ي پژويي زرد، وقتي كه تو شعرهاي تابلوت رو شروع كردي، يعني منظورم اينه كه وقتي كه تو تابلو- شعرت رو شروع كردي بوش به كودكان عراق يك دستگاه پلي استيشن 2 هديه ميداد و من نمي دانستم با دمپايي پاره ام چه كنم. مادرم كه داشت لب حوض به ماهي هاي قرمز خوشگل، به ماهي هاي سفيد بلوري، به ماهي هاي قشنگ من كرم تعارف مي كرد تا آنها را طعمه ي خود كند، به من گفت دمپايي را به "پا" مي كنند. و من از آنروز براي هيچ دمپايي پا نداشتم به جز دمپايي آن كودك عراقي كه از توي شعر تابلوي تو به من مي گويد " هي لبناني، من اگر ديويد بكهام بودم پيش از اتمام دوران بازيگري بازوبند كاپيتاني ام را مي دادم به حسن نصرالله تا به جاي دستمال توالت از آن استفاده كنه". اما نشد، و حالا گنجشك ها هنوز صداي گاو مي دهند و من زني تنها هستم در آستانه ي پژويي زرد ، با تابلو شعرهاي تو در جيب ام. در دستهايم. هوا هنوز هم باراني ست و جرج بوش هنوز معتقد است كه جايزه ي آينده ي نوبل ادبيات به يكي از اين دو نفر مي رسد : كيخسرو كخسل و يا جواد رضويان

مادرم لب حوض، ماهي شد

 

خوانش باميه

مدتي است كه دارم خودم را به اين كار فرو مي كنم. اين كه كامنت هاي مخاطبانت را مي گذاري زير ناف كارت بسيار جالب و مملو از قالب است(غالبن).
اما در مورد اين كار ترافيكانه ات: مخاطب اولين كلمه (گوز) را مي بيند. انگار خالق خواسته كه مخلوق اجبارن به آن كلمه توجه كند و بگوزد. زيرا خالق با آن كلمه، سوالي براي ادامه ي خوانش اين تصوير در ذهن مخلوق (مخاطب) ايجاد كرده است، يك راه گوز براي گوزي بهتر، حال اين مخلوق است كه بايد در ادامه بگوزد، اما خالق چگونه مي گوزد يا به عبارتي در چه سبكي مي گوزد يا به قول استاد شجريان در چه دستگاهي مي گوزد: گوزن؟ گراز؟ بوزينه؟ گوريل؟ و ...

و اما پشت آن گوز تكرار شده روي تابلو، چه چيزي مي تواند بيشتر از اين صدا داشته باشد؟ آن جمعه ي به رنگ قرمز نيز مخلوق را به ادامه اي اين گوز (خالق از گوزبندي و گوزشناسي گوزها بهره ي گرازي برده است چرا كه مخلوق با رنگ قرمز نمي تواند در درونش نگوزد) مي گوزد. اما براي ادامه ي كار نياز به گوزيدن مخلوق است؛ چرا كه وقتي در كل اثر دقيق مي شويم (مثل ريغ) حالتي ظاهرن سه بعدي ايجاد مي شود كه بعد سوم آن گوز است، و ساختار كار هم مي گوزد و ديگر از آن باد اوليه كه در معده بود خبري نيست. و ما به رهايي مي رسيم.